من که از آتش دل چون خم می درجوشم

مُهربرلب زده خون میخورم و خاموشم

قصدجانست طمع در لب جانان کردن

تومرابین که در این کار بجان می کوشم

من کی آزادشوم ازغم دل چون هردم

هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نِیَم معتقد طاعت خویش 

این قدرهست که گه گه قدحی می نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

فیض عفوش ننهد بارگنه بر دوشم

پدرم روضۀ رضوان بدو گندم بفروخت

من چرا ملک جهان را بجوی نفروشم

خرقه پوشی من ازغایت دینداری نیست

پرده ای برسر صد عیب نهان می پوشم

من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم

چکنم گرسخن پیرمغان ننیوشم

گر ازین دست زند مطرب مجلس رهِ عشق

شعرحافظ ببرد وقت سماع از هوشم